Velkomin/n á síðuna mína

Bútasaumsþankar -sýnishornateppi og fleira

Sun, 29 Apr 2012 17:36:18 GMT

Jæja, nú eru myndir af 17 blokkum komnar inn á netið í myndasafninu Englateppið. 18. blokk er í vinnslu, fyrirmæli að þeirri 19. komin hafa verið send út og sú 20. er í þýðingu ef svo má segja. Þetta hefur verið ótrúlega skemmtilegt verkefni hjá okkur í Vinabandinu að sauma umrætt sýnishornateppi. Allar erum við sammála um að við höfum lært margt, ýmsar nýjar aðferði og tækni sem við kunnum ekki áður. Í hverri blokk er eitthvað nýtt.

Blokkirnar hafa í okkar meðförum fengið heitin:
1. blokk    Innri borgin
2. blokk    Seminole indíánamynstur frá Florida
3. blokk    Flækt stjarna
4. blokk    Fljótgerðir þríhyrningar
5. blokk    Keltneskur hnútur
6. blokk    Sagtennt fjöll
7. blokk    Karólínsk lilja
8. blokk    Bindishnúturinn
9. blokk    Hörpuskelin
10. blokk  Fljúgandi gæsir (raunverulega á lofti til hálfs)
11. blokk Öfugur ásaumur
12. blokk Bargello, mynstur sem er saumað í ræmum og skekkt í ákv. mynstuyr
13. blokk Ananasinn
14. blokk Þakglugginn
15. blokk Apaklóin
16. blokk  Beygjur horn í horn
17. blokk Áttavitinn
18. blokk Keltneskur ásaumur
19. blokk  (Rafmagns)viftan
20. blokk Öðruvísi rónastígur

Nöfn blokkanna eru þýðingar á þeim heitum sem Lynne Edwards notar í bókinn sjálfri með öllyum mynstrunum. Mest hefur komið á óvart hvernig hægt er að nota pappír til að styðjast við með ýmsum hætti án þess að um eiginlegar pappírssaum sé að ræða. Þá hafa margir gullmolar flotið með og ráðleggingar um hvernig best sé að haga vinnunni, velja liti og fleira verið dýrmætt. Helda að við munum strax reyna að finna okkur nýtt gæluviðfangsefni eins og við höfum nefnt sýnishornateppið okkar.

Það væri gaman að halda sýningu á öllum 17 teppunum sem eru í vinnslu en það hefur gengið illa að fá húsnæði. Ef einhver sem les þessar línur hefur eitthvað til málanna að leggja í þeim efnum þá væri gott að fá línu frá honum.

Undur lífsins

Sun, 22 Apr 2012 21:37:46 GMT

Mér dettur í hug hvílíkt undur getnaður, meðganga og barnsfæðing er þegar ég horfi á útsprungna grein af sitkaelri á borðinu. Ég tók hana inn um páskana til að hengja á hana páskaskraut, gjört af manna höndum. Þegar ég fór heim eftir páskana skildi ég hana eftir jafnlaufsnauða og hún hafði verið alla hátíðina. Þegar ég kem að henni aftur er hún fullútsprungin með viðkvæmnislega ljósfagurgræn blöð þar sem ég greini æðarnar sem viðkvæmt net lífsins og þess frjómagns sem í greininni fólst.

Svipar ekki ófrískri konu til greinarinnar og barninu nýfæddu til laufskrúðsins sem greinin bar í skauti sér svo lengi. Barnið ber í sér lífið og framtíð jarðar.

Páskar í sveitinni; orðabil í ólestri á síðunni

Fri, 06 Apr 2012 10:31:40 GMT

Hvað er betra en að fá tækifæri til að kynnast barnabörnunumsínum náið? Skrýtið er það að maður gerir það best þegar eigin afkvæmi,foreldrar þeirra eru víðs fjarri. Þetta þekkja flestir afar og ömmur. Þá sýnabörnin sitt sanna eðli og þroska og kemur þá oftar en ekki í ljós að þau erumiklu meiri hugsuðir og hlýrri einstaklingar en við blasir í erli og hávaðahversdagsins. Afar og ömmu hafa önnur viðmið um sumt en þegar þau ólu upp síneigin börn. Ábyrgðin af uppeldinu hvílir ekki eins þungt á herðum þeirra og þauvita betur nú en áður að sumt skiptir ekki öllu máli en líka að það að vera í róog tala saman skiptir miklu.

Í fyrradag, eftir að hafa fætt drengina mína sem eruskjólstæðingar mínir þessa páska hugðist ég þó um stund hverfa á vit sjálfrarmín og bútasaumspestarinnar. Hafði nýlokið við að fullgera tvö barnateppi,handa dreng og stúlku, af því að ekki er ljóst hvort kynið dóttir mín ber undirbelti. Vildi sauma saman afgangsþríhyrninga sem Beta, saumasystir mín ogstúkusystir, sagði að ég ætti að geyma vandlega og nota síðar. Hugsaði með mérað þeir gætu síðar orðið að buddum í fyllingu tímans. Nú var mikilvægt að haldadrengjunum sem voru að teikna iðnum við kolann. Ég bauðst því til að fara meðljóð fyrir þá hverju þeir hvorki játuðu né neituðu, endurtóku aðeins orðin farameð ljóð og horfðu á ömmu sína. Ég hóf upp mína raust á Gunnarshólma og þeirhéldu áfram að teikna en litu upp annað kastið. Þegar líða tók á flutninginn,sem ég lagði sál mína í, einkum þegar Gunnar reið frá Hlíðarenda, atgeirnumbeitta búinn, ásamt Kolskeggi á sínumdreyrrauða hesti, lengdust andlit þeirra nokkuð og þegar kom að fyrriátthendunni í lok kvæðisins spurðu þeir hvort kvæðinu lyki ekki brátt. Égdaufheyrðist við spurningunni en færðist í aukana og lauk flutningnum með stæl,hafði endahnútinn í ætt við lokahnykk Halldórs Laxness á orðinu- aftur og dróandann djúpt.

Var þetta ekki skemmtilegt spurði ég. Þeir hugsuðu sig um ogsögðu svo verið hafa, þó ekki mjög sannfærandi. Það ríkti hljóð í bústaðnum umhríð. Þegar hávaði jókst að nýju spurði ég hvort ég ætti að flytja þeim annaðljóð. Þeir kváðu já við því en báðu mig að hafa það stutt. Þá brá svo við að amma mundi bara eitt stutt ljóð um hestinn sem hún átti einu sinni, ofurlítið skjóttan. Henni fannst náttúrlega verst þegar dauðinn sótt´ann. Slíkan kveðskap má ekki fara með fyrir börn. Þau geta orðið hrædd, hafa aldrei heyrt upphaflegu útgáfuna af Mjallhvíti eða Rauðhettu. Þar með lauk ljóðaflutningi ömmu þann daginn.

Nú rétt í þessu vaknaði annar dóttursonur minn og ætlaði aðrjúka út til að pissa á eina rósina mína, gera henni gott, hann væri í átaki.Ég stoppaði hann af þar sem hann stóð á stuttermabol og náttbuxunum einum fata.Hafði sagt þeim bræðrum í gær söguna af unga námsmanninum sem heimsóttileigusala sinn að loknum námsárum sínum úti. Gamla konana sem hann hafði leigthjá sýndi honum þá rós í garðinum sem hún sagði ávallt vera einstklegaþróttmikla á sumrin og blómstra einhver ósköp. Pilturinn fór hjá sér því aðhann hafði ævinlega kastað af sér vatni í kringum rósina þegar hann kom af barnumseint á kvöldin og sú gamla var sofnuð. Að sögunni lokinni í gær rukustrákarnir út og gerðu númer eitt hjá minnstu rósinni minni. Svona eru núblessuð börnin góð og hafa mikla þörf fyrir að láta gott af sér leiða.

Saumadagur Vinabandsins

Fri, 30 Mar 2012 18:19:40 GMT

Nú nýlega var vorsaumadagur Vinabandsins, bútasaumshópsins míns. Sumar tóku daginn snemma en aðrar mættu síðar, eins og gengur, allt eftir aðstæðum. Saumað var af krafti til kl. 21 um kvöldið og höfðu þá þær hörðustu saumað i 11 klukkustundir. Engin furða að þær væru orðnar framlágar. Undirrituð var svo lúin að hún fór ekki í leikfimina sína daginn eftir en lét góðan göngutúr í vorþeynum á Nesinu nægja.

Alla eldaði dýrindisfiskisúpu handa okkur. Þegar koma að borðhaldi 18:45 vorum við orðnar svo svangar að lýsingarorðið hungraðar ætti betur við um ástand okkar. Mötuðumst því nokkuð/of hratt og varð sumum svo um þegar meltingin fór í gang að máltíð lokinni að þær pökkuðu saman og fóru heim til að leggjast á meltuna. Nokkur hópur harkaði þó af sér og saumaði allt til kl. 21.

17. blokk, áttavitinn á sýnishornateppinu var viðfangsefni hjá mörgum. Hann er ekki auðveldasta blokkin en hefst þó með hægðinni en þörf er á ítrustu varkárni og vandvirkni, ekki síst þegar honum er púslað saman að lokum. Blokkin verður þó að lokum hin fegursta og bros breiðist út um andlit skaparans. Hann nær áttum úr flóknum og áköfum vindum saumarskaparins.

Innan tíðar mun ég setja hér inn myndir af 15., 16. og 17. blokk ásamt fleiru sem ég hef verið að dudda við en það er ekki tímabært sem stendur, frágangurinn er eftir. Svo tekur nú sinn toll ef barnabarn er í vændum. Maður verður að standa sig í stykkinu og gera eitthvað fallegt handa því. Vest þegar kynið er ekki ljóst og saumakonan vill hafa barnateppið kynbundið í útliti. Það kallast að skjóta sig í fótinn þegar maður skammtar sér slík örlög, ekki síst vísvitandi. Æ, en er þetta ekki öðru fremur indælt stríð og sjálfskaparvíti þegar manni elnar bútasaumspestin?

Vor í lofti, gróður í glugga

Thu, 29 Mar 2012 12:36:02 GMT

Einkennilegt er það hve hraði tímans eykst síðustu kennsludagana fyrir próf. Engu er líkara en allir ætli að kenna allt og nemendur eru kvíðinn uppmálaður þar sem þeir vita að skriflega prófið dynur á þeim strax að páskaeggjaáti loknu, sem sé á þriðja í páskum. Æ, þessar elskur, þær eru sumar að vakna upp við þann vonda draum að vetri lýkur senn og sumt sem átti að lærast er enn inni í skólabókunum og hefur alls ekki verið drukkið með augunum, hvað þá vistað í skjalasafni heilans. Þetta eru auðvitað bestu börn, maður lærir bara ekki fyrir þau hversu mjög sem maður rembist við að kenna, þau verða að axla ábyrgð á eigin lífi.

Ætti ég að fá mér páskaeggg? Hef ekki enn ákveðið það. Finnst súkkulaði dálítið gott, ekki síst frá Nóa-Síríusi. Verst með súkkulaði hvað það yfirgefur mann treglega, það tekur ástfóstri við kroppinn og finnst áreiðanlega að það bregðist ef það rennur af manni of fljótt. Mér finnst stór páskaegg ótrúlega girnileg en samt fór það nú svo fyrir nokkrum árum, þegar ég var búin að gagga smá um það heima að mig langaði í myndarlegt egg, og maðurinn minn keypti stærsta eggið í búðinni handa mér, að ég fékk nóg, eiginlega ógeð á súkkulaði. Á reyndar mót undan kanínum úr svissnesku súkkulaði sem mér var sent í fyrra. Hefur dottið í hug að prófa að steypa kanínur í þeim. Skil samt ekki alveg hvernig ég á að loka þeim? Veit einhver á hvaða stigi það gerist? Formin lykjast saman. Ég ætla ekkert að setja inn í kanínurnar.

Um síðustu helgi sáði ég basilíku, salati, steinselju og salati og viti menn: Salatið er farið að koma upp og ein morgunfrú lyfti hatti sínum yfir moldarbarðið í morgun! Sáði líka gleymméreifræjum sem hún Þyri, samstarfskona mín gaf mér á handverkshelgi MR í haust. Hlakka til að vita hvort þær brosa ekki við mér innan tíðar með fögur fyrirheit um að gleyma mér ekki. .

Þið ættuð að fara í Skemmtigarðinn áður en þið farið á elliheimilið

Sat, 17 Mar 2012 23:13:43 GMT

Dóttursynir mínir gista stundum og þegar foreldrarnir eru víðs fjarri þá kemur eitt og annað upp úr kafinu hjá þeim. Nýjasta skemmtiefnið fæddist við kvöldmatarborðið þegar sá yngri sagði að við skyldum endilega fara í Skemmtigarðinn í Smáralindinni áður en við færum á elliheimili!

Er maður virkilega orðinn svona hrörlegur hugsaði ég en áttaði mig á því að fyrir börnum liggur leið flestra á elliheimili enda leit sá eldri á mig og spurði hvort þangað færu ekki flestir að lokum. Ég skynjaði að baki þessum orðum örlítinn ótta sem reynt var að dylja. Man sjálf þegar ég gerði mér grein fyrir því að amma og afi, sem bjuggu hjá okkur og voru þannig hluti af daglegu lífi okkar, væru ekki eilíf.

Reyndar hresstist nú Eyjólfur þegar við spurðum hvort við fengjum fylgd í Smáralindina. Ekki stóð á loforði um hana, helst sem fyrst. Smáralindin er svo víðfeðm að þar er hægt að villast og vissara að hafa kunnuga leiðsögumenn með sér. Þar er víst líka svo mikill hávaði og hætta á að maður verði hræddur. Því er betra að hafa einhvern sem hefur unnið bug á óttanum til að halda í hönd sér.

Það kemur að því að barnabörnin verða haldreipið og stuðningsfulltrúar en ég áttaði mig ekki á því fyrr en nú að fyrir þeim er ég frá því sautján hundruð og eitthvað, ég sem alltaf er að reyna að vera svo mikið 2012.8)

Rís þú fáni eynni yfir...

Thu, 08 Mar 2012 22:51:00 GMT

Var að kenna ljóðið Til fánans eftir Einar Benediktsson í fyrsta sinni í gær. Einhvern veginn hefur það ljóð, sem ég kann nú hrafl í, ekki verið í námsefninu fyrr en nú. Verð að segja það að ýmislegt hefur leitað á hugann eftir þetta. M.a. hvernig það var að eiga ekki fána sem kallast gæti þjóðfáni og hvernig það væri ef við mættum ekki nota fánann okkar. Minnist þess að þegar sonur minn var í námi í útlöndum þá vildi hann hafa íslenska fánann hjá sér. Mér þótti vænt um það og við fórum glöð að kaupa handa honum þetta tákn lands og þjóðar. Seinna gaf hann tengdaföður sínum, Svisslendingi fánann sinn í eins konar hollustuskyni tel ég.

Þegar við heimsækju tengdaforeldra sonar okkar þá dregur tengdapabbi ævinlega tvo fána að húni, þann íslenska alveg upp í topp og þann svissneska fyrir neðan. Veit ekki hvað íslensk stjórnvöld segðu um svona en enginn skiptir sér af þessu í Sviss. Allir í þorpinu vita á hinn bóginn að við erum mætt! Í fyrsta skipti sem við komum þarna þá spilaði hann Við brimsvorfna kletta/bárurnar skvetta á milljón um leið og við stigum út úr bílnum á hlaðinu. Þetta var dálítið hrærandi.:$ En mér þótti vænt um uppákomuna. Ég spila jóðldisk fyrir manninn þegar hann kemur hingað svona til að ýta við honum...

Ég er orðin leið á þessum eilífa snjó og ekki síður hálkunni. Hún var hryllileg áðan, bíllinn skreið til og frá á götunni eins og leikararnir á sviði Þjóðleikhússins þegar þeir léku skautasenuna í Gerplu! Vildi að ég væri klár á skautum. Finnst það svo að svífa yfir svellið sem svanur.

„Sumir dagar eru hús“

Fri, 02 Mar 2012 22:37:17 GMT

Sumir dagar eru hús
sem við læsum vandlega
áðuren við kveðjum
og hverfum útá vettváng áranna.
(Sumir dagar, Þorsteinn frá Hamri)

Eldhaf

Fri, 24 Feb 2012 14:53:38 GMT

Skall yfir eldhafið ólgandi, logandi /eldvargar runnu fram hvæsandi sogandi....

Sá leikritið Eldhaf í gærkvöldi. Váááá.... Þvílíkt leikrit! Það ætti að skylda alla heimsbyggðina til að sjá það. Vatnaði músum nær alla leiðina heim á meðan ég hugsaði um efnið. Ég var spurð að því í morgun hvort vel hefði verið leikið. Ég hikaði við og svaraði að ég héldi það en efnið væri svo áleitið að það sæti í mér öðru fremur.

Vissulega standa leikararnir sig með prýði. Verkið á erindi við ALLA. Enginn má undan líta. Þó ráðlegg ég ekki sérlega viðkvæmum sálum og ófrískum konum eða þeim sem eru nýstaðnar upp frá því að fæða kríli að fara.

Bútasaumsþankar- slegið í

Sun, 19 Feb 2012 10:41:57 GMT

Mikið er dásamlegt að vakna og hafa tíma til að sinna hugðarefnum sínum, vera á náttkjólnum fram að hádegi, draga lappirnar mjúklega eftir gólfinu í dúnsokkunum, sötra kaffi úr gullbollum og sauma! Láta sig auk þess dreyma um öll bútasaumsstykkin sem bíða kyrrlát og ósaumuð í bókunum. Keypti mér nýlega bók sem heitir Quilt a Gift og þar er ekki slorlegt um að litast. Langar að gera flest sem í henni er, sauma það a.m.k. í huganum.

Ég var búin að senda frá mér þýðingu á 15. og 16. blokk, Apakló og Beygjum horn í horn (e-s konar Rónastíg eða Drunkard´s Path), í sýnishornateppinu okkar núna eftir jólin en það er svo mikill kraftur á kraminu hjá sumum saumakonunum að þegar þær voru búnar að segja tvo mánudaga í röð: Ertu nokkuð byrjuð á næstu... þá ákvað ég að skella mér í þýðingu á henni. Sú nefnist Áttaviti sæfarans. Yfirleitt höfum við miðað við eina blokk á mánuði.

Til að gera langt mál stutt þá rakst ég á hindranir í fyrirmælunum þannig að ég sá þann kost vænstan að sauma blokkina til að skilja fyrirmælin. Skurður og saumaskapur krefst mikillar nákvæmni en verkið er skemmtilegt eins og allt sem er erfitt, þegar það gengur upp að lokum. Ég var spennt að sauma, þurfti samt af og til að gera annað, t.d. sníða úr Kaffe Fasset efnum sem ég var búin að kaupa í barnateppi handa ófæddum afkomanda.

Þegar einu sinni er búið að sníða þá er erfitt að sauma ekki! Saumaði því slatta af blokkum, var óánægð með litasamsetninguna og byrjaði upp á nýtt. Endirinn varð sá að ég saumaði 16 blokkir sem duga í 2 teppi. Get raðað þeim saman í strákateppi og stelputeppi. Hagkvæmt því ég veit ekki kynið á barninu. Blokkirnar sem ég ætla að rekja upp tek ég með mér á Aflagrandann á morgun. Þar bíður björgunarsveit, alltaf með sprettarann á lofti, tilbúin að hjálpa við upprak.

Verð að slá í við fyrsta tækifæri aftur og sauma 15. og 16. blokk, ekki vegna þess að neinn reki á eftir mér, heldur hins að ég vil gjarna gera það. Þær eru skemmtilegar þessar blokkir. Mér skilst reyndar á konunum að Beygjur horn í horn sé nákvæmnisvinna. Þetta virtist sakleysislegt í fyrirmælunum.

Á meðan ég bloggaði kom eiginmaðurinn úr sundinu. Nennti ekki sjálf, bar við ritgerð sem ég þyrfti að lesa. Er ekki byrjuð enn á henni af því að Áttaviti sæfarans var meira spennandi. Þessi elska færði mér bollur með kaffinu. Úps, ég elska rjómabollur.

Flutningur

Fri, 17 Feb 2012 11:53:30 GMT

Mér hefur verið tjáð af stjórnendum blogcentral.is að þeir hyggist loka blogginu bráðum og okkur bloggurum þeirra er boðið að færa okkur til visir.is.

Kannski geri ég það í fyllingu tímans en enn er ég hér. :haha:

Hvernig lifum við lífinu?

Mon, 30 Jan 2012 09:43:59 GMT

Vinkona mín sendi mér eftirfarandi speki frá Dalai Lama. Finnst hún svo góð að ég ætla að deila henni með ykkur:

Það sem kemur mér mest á óvart í mannlegri tilveru er að maðurinn fórnar heilsu sinni til að eignast peninga. Svo fórnar hann peningunum til að ná aftur heilsu sinni. Á sama tíma er hann svo spenntur fyrir framtíð sinni að hann nýtur ekki augnabliksins. Afleiðingin er sú að hann lifir hvorki í nútíð né framtíð. Og hann lfiir eins og hann muni aldrei deyja- og svo deyr hann án þess að hafa lifað.

Gæludýr karlmanna

Sat, 14 Jan 2012 19:12:49 GMT

Þegar við fluttum aftur út á Nes fengum við okkur gæludýr. Maðurinn minn fékk að velja það og reyndar var það hann sem vildi endilega fá dýrið. Skepnan var þeirrar gerðar sem karlmenn elska, þ.e. græja. Ég hef aldrei skilið hvað er svona leyndardómsfullt og spennandi við græjur, er sjálf svo lítil græjumanneskja að ég nota enn fiskispaðann hennar mömmu, þótt hann sé ryðgaður þar sem blað mætir haldi, af því að mér þykir gaman að honum. Hann er emeleraður, hvítur, og fjarska fiskvænn. Held að ryð sé bara hollt ef út í það er farið, samanber pottpottana hér áður fyrr. Einhvern tímann heyrði ég að þeir hefðu bjargað þjóðinni frá járnskorti.

Jæja, nóg um það, snúum okkur að gæludýrinu. Í fyrstu var það vinsælt, það hafið nægan skít að borða og húsbóndinn dundaði sér við að hreinsa það og gera því til góða. En allt hefur sinn tíma. Í ljós koma að leiðslur á gólfinu og ýmsir húsgagnafætur voru til trafala og smám samana fjaraði undan ánægju húsbóndans að annast dýrið. Rafhlaðan varð ónýt vegna lítillar notkunar. Ný var keypt af því að undirrituð er nýtin og fannst óþægilegt að græjan væri ekki nothæf. Fannst svo ansi gott að hleypa henni undir hjónarúmið í rykmaurana. Það er hvort sem er svo erfitt að ryksuga þar með gamla laginu.

Í dag notaði ég tækifærið þar sem ég var ein heima og sleppti dýrinu lausu. Það fékk að ólmast undir rúminu (ekki í því) og á hinum og þessum stöðum. Mundi svo að lokum að sölumaðurinn hefði sagt að það væri gott fyrir dýrið að klára sig, þ.e. tæma orkubirgðirnar, og í því skyni lét ég greyið trítla hér um allt.

Tíminn leið og ég hafði öðrum hnöppum að hneppa. Skyndilega heyrði ég rödd sem sagði eitthvað og vissi um leið að þetta var dýrið mitt að gefa til kynna að það væri í ógöngum. Ég stóð upp til að frelsa það en greip í tómt. Fann það hvergi. Fór nokkrar umferðir en allt kom fyrir ekki. Að lokum lagðist ég á fjóra fætur og skreið eftir gólfinu til að kíkja á staði sem ekki blöstu við úr augnhæð. Dýrið virtist gersamlega horfið. Í annarri tilraun fann ég það loks fast í gildru stólfóta á bleika stólnum inni í saumaherberginu mínu. Þarna var það krossfest í orðsins fyllstu lmerkingu á undarlegum fótum stólsins.

Það er áreiðanlega ekki tekið út með sældinni að vera gæludýr og síst af öllu þegar heimilisfeðurnir gefast upp á manni. Eftir sit ég föst í þeirri gildru að annast dýr sem ég hafði engan áhuga á; m.ö.o. sambærileg staða er komin upp og þegar börnin mín fengu gubbifiska og nenntu svo ekki að hugsa um þá. Mér rennur blóðið til skyldunnar.

Eitt á enda ár vors lífs er runnið

Sat, 31 Dec 2011 08:42:42 GMT

Eitt á enda ár vors lífs er runnið segir í sálminum góða. Tíminn líður ekki lengur, hann flýgur og mér finnst alltaf vera jól. Það sést líka á börnunum í fjölskyldunni að tímanum miðar ótrúlega hratt þegar sumir, sem fæddust fyrir nokkrum árum, eru nú komnir á fermingaraldur!

Ég verð alltaf svolítið lítil í mér þegar kemur að áramótunum, fyllist söknuði yfir því sem var og gaf mér gleði og veitti hjarta mínu yl. Margs er að minnast og ekki minnkar það með árunum. Rétt er þó að hafa í heiðri það sem einn skólabróðir minn úr MR sagði eitt sinn við mig: „Stína, ég lít aldrei til baka, ég horfi alltaf fram.“ Fortíðin er svo sannarlega liðin, núið eigum við en framtíðin ber það sem við væntum í skauti sér. Á meðan núið hefur ekki valdið okkur vonbrigðum má trúa á að framtíðin sé full af fyrirheitum og slíkt fyllir mann bjartsýni. Lífið og það hvernig manni líður er áreiðanlega að stórum hluta til undir manni sjálfum komið og viðhorfum manns. Einhvern tímann las ég að ef maður væri dapur þá skyldi maður setja bros á munninn og eftir smástund fylltist hugurinn af jákvæðni. Stelling munnsins virkaði á heilann. Held að þetta sé rétt, hef prófað það. Gerðu það sjálfur, prófaðu! Lund þín léttist! Það geta ekki allir gert eins og Einar Ben. segir í Fákum:

-Ef inni er þröngt, tak hnakk þinn og hest

og hleyptu á burt undir loftsins þök.

Hýstu aldrei þinn harm. Það er bezt.

Að heiman, út, ef þú berst í vök.

Það finnst ekki mein, sem ei breytist og bætist,

ei böl, sem ei þaggast, ei lund, sem ei kætist

við fjörgammsins stoltu og sterku tök.

Lát hann stökkva, svo draumar þíns hjarta rætist.

(Skrýtið með allar þessar kommur sem notaðar voru einu sinni. Nú þarf varla að kenna kommusetningu, aðeins innskot afmörkuð með kommum.)

Ég er reyndar hrædd við hesta þótt ég dái þær skepnur. Ef ég ætti hest þá myndi ég leggja mig fram um að eignast vináttu hans, held að hestar séu svo gáfaðir. Einu sinni datt ég ofan af heyi uppi á heyvagni, niður á milli vagns og hests þegar pabbi var að flytja hey í braggann. Minningin um þetta er skýr. En hún Vorgyðja mín gerði mér að sjálfsögðu ekki neitt þótt þetta gerðist. Ég varð bara hrædd og slapp með skrekkinn. Ég man samt líka að mér fannst ekki gott þegar hún steig óvart ofan á fótinn minn á túninu. Hún var þung en ég vissi að hún gerði það óvart. Hún var traustur og góður hestur, hrekklaus og ljúf. Hún var hvít með freknóttan nebba og flipinn hennar var flauel. –Þegar ég hugsa um reiðhestana fínu sem Íslendingar keppa á í útlöndum og skilja þá svo eftir þar að keppni lokinni þá verð ég hrygg. Held líka að við ættum ekki að gapa svona upp í útlendinga sem vilja fá hestana okkar, þeim líður ekki nógu vel í hitanum þarna úti. Hef séð þá með eigin augum undirlagða af excemi í sólinni. Við eigum að halda í okkar dýrastofn, t.d. kýrnar. Ekki blanda einhverju norsku sæði inn í okkar kúastofn. Ég styð Búkollu. Dýrin okkar hafa gengið í gegnum súrt og sætt með þjóðinni. Þau eru orðin íslensku dýrin og eigia að halda áfram að vera það. Þau hafa aðlagast eins og þjóðin, þolað hungur og sýnt harðfengi. Menn og dýr hafa ótrúlega aðlögunarhæfni. Þetta sést ekki síst á börnum sem búa við erfið kjör og dýrum sem þrauka við illar aðstæður, sbr. tryppin fyrir norðan sem voru í fréttum í gær. Hitt er svo annað mál að það kann að sjá á þeim, eins og töglum tryppanna, því að lífið krefst fórna og þótt það strjúki oft blíðlega vanga þá á það líka til að reiða vöndinn og hýða, að því er manni sýnist, fyrir litlar eða engar sakir. Er því ekki um að gera að njóta góðu stundanna, styrkja sig á þeim, og bíta á jaxlinn þegar syrtir í álinn og muna að öll él birtir upp um síðir.

Jólahugleiðingar

Tue, 27 Dec 2011 10:44:56 GMT

Yndislegur tími. Ilmur af góðum mat fyllir vitin, ástúð ástvina umvefur mann og maginn er mettur, stundum um of reyndar, en sæll. Fallegar gjafir, valdar af kostgæfni og kærleika gleðja. Flestar koma þær sér afar vel og stundum eru þær einmitt það sem mann vantaði! Það er eins og ég hafi heyrt þessa setningu áður.:lol:

Um þessi jólin hefur snjórinn sett meiri svip á jólahald en oft áður. Mér þykir það gott, rifjar upp gamlan tíma og takta, heldur manni við efnið að muna eftir að gefa fuglunum og að jólin eru þó öðru fremur innan dyra í faðmi fjölskyldunnar og eigin hjarta. Þau eru tilfinning sem bæta mann, a.m.k. á meðan á þeim stendur. Löngunin til að gleðja aðra tekur yfir og best væri ef takast mætti að færa öllum mannsæmandi lífsskilyrði, hvar á jarðarkringlunni sem þeir byggju.- Hlustaði á sr. Gunnar Kristjánsson í Brautarholtskirkju á Kjalarnesi á jóladag. Hann var meiriháttar góður. Megininntakið í ræðunni hans fannst mér vera að við ættum að leggja niður hlutverkagrímurnar okkar og vera það sem allir vilja vera: MANNESKJUR.

Hvað felst í því að vera manneskja? Er það að verða eitthvað mikið, sanna sig, verða frægur, vera bestur í öllu o.s.frv.? Hvers vegna kapphlaup um allt milli himins og jarðar? Hvað gefur það okkur? Það færir a.m.k. lítinn frið í sálina og hamingjan sem það skapar er skammvinn. Horfðu í augun á litlu barni sem heimurinn er ekki farinn að spilla og þar held ég að sjáist það sem við leitum að.